کد خبر: 12883
تاریخ انتشار: شنبه ۲۵ خرداد ۱۳۹۸ - ۱۳:۳۰

شعار سال :فارغ از همه جوسازی های هدفمند، حداقل دو نکته را باید در نظر داشت. اول اینکه برجام پاسخ اشتباه به مشکل پرونده هسته ای بود و پرداخت صورتحساب هزینه های این اشتباه هم فارغ از اینکه ترامپ یا هر دیگری رئیس جمهور امریکا باشد، بر عهده ایران است. دوم اینکه به تسلیم کشاندن

آمریکا دیگر چیز چندانی در چنته ندارد که تاکنون نشان نداده باشد

شعار سال :فارغ از همه جوسازی های هدفمند، حداقل دو نکته را باید در نظر داشت. اول اینکه برجام پاسخ اشتباه به مشکل پرونده هسته ای بود و پرداخت صورتحساب هزینه های این اشتباه هم فارغ از اینکه ترامپ یا هر دیگری رئیس جمهور امریکا باشد، بر عهده ایران است. دوم اینکه به تسلیم کشاندن ایران در سیاست‌های راهبردی امریکا مهم است اما نه بعنوان یک هدف نهایی. از نگاه ایشان ایران مانند یک برگه در یک بازی بزرگ است. اما به هر حال ایران برای خود ما مرکز جهان است و برجام هر چه باشد، کالایی است که برای خریدنش هزینه کرده‌ایم. حتی اگر طی یک معامله بد این کالا را گران خریده باشیم، باید حداکثر استفاده را از آن ببریم که البته برای همین کار تلاش هم می‌کنیم.

منصفانه باید گفت که اقدام ترامپ علیه برجام، بدترین کاری نبود که او می توانست انجام دهد. بسیار بدتر و ازار دهنده تر بود اگر در برجام می‌ماند و لجوجانه ادعای نقض برجام را به شورای امنیت می‌برد تا قطعنامه ٢٢٣١ را لغو کند. آنگاه همه قطعنامه‌های پیشین باز می‌گشتند و این فضای مانور سیاسی هم در اختیار ایران قرار نمی‌گرفت. پس به هر دلیل، ترامپ از ان زور آزمایی و دهن کجی پر دردسر صرف نظر کرد و اقدام به خروج از برجام، می‌تواند تعدیل شده یک پیشنهاد خطرناک، محسوب شود.

البته که هیچ موقعیت سیاسی بی دغدغه و آرام، مخصوصا برای کشوری در جغرافیای ایران، قابل تصور نیست. اما تهران تلاش کرد در موقعیت جدید، که باز هم دشواری های غیر قابل انکاری دارد، ابتکار عمل را در اختیار بگیرد.

واشنگتن برای آغاز حمله، نیاز به دستاویزی داشت. بزرگنمایی نمایش اوباش در دی ماه ٩۶ این نیاز را تامین کرد. تهران در واکنش، این نکته را برجسته کرد که گویی امریکا تصمیم گرفته است تا حکومت قانونی کشور را ساقط کند! بدیهی است که امریکا قادر به چنین کاری نیست پس همین عدم موفقیت محتوم در اسقاط حکومت، یک باخت برای امریکا تبلیغ می‌شود. ترامپ کمی دیر متوجه این دام هوشمندانه شد و حتی مدتی ساده لوحانه بازی خورد. وقتی هم متوجه شد، با سراسیمگی اعلام کرد که نه! ما با همین حاکمان راحتیم!

خطای ناشیانه واشنگتن در واقع نمایی تبلیغاتی حمله نظامی به ایران، فرصت یک مانور دیگر به تهران داد. ایران در تحریم بود و در زمینه جذابیت سرمایه گذاری، چیزی برای از دست دادن نداشت. با چند سخنرانی و مصاحبه وزیر خارجه و دیگران، بستری برای طرح ادعای ناتوانی امریکا در مقابل توان بازدارندگی ایران فراهم شد؛ تهدید تبدیل به هشدار شد و واشنگتن به لاک دفاعی فرو رفت.

اعلام انباشت بدون محدودیت مواد حساس هسته ای، پس از اعلام لغو معافیت های واشنگتن علیه برنامه هسته ای ایران، اقدامی بود که شاید تهران مدت‌ها برای رسیدن زمان مناسب آن روزشماری می‌کرد. در طول اجرای برجام، ذخیره مواد حساس هسته‌ای ایران به مرز مجاز برجام نزدیک نشد و با وجود گذشت چند هفته از اعلام انباشت بدون محدودیت مواد، هنوز هم مرز شکسته نشده است. به عبارتی، توقف بر آن میزان اندک ذخایر، امکان سازی برای ضرب العجل بود و لذا می‌توان گفت این اقدام، گزینه ای است که بر آن خوب تامل شده است.

امریکا که می‌خواست از ایران استفاده ابزاری کند، اکنون مشغله زیادی دارد و بر سر یک دوراهی مانده است، یا باید این زور زدن بیهوده به صخره را ادامه دهد، یا به دنبال مفری برای خروج از این بازی بگردد. در روزهای آینده، دونالد ترامپ حضور در اجلاس سران گروه ٢٠ را در برنامه دارد. او بسیار خوشحال می شد اگر می توانست نشانه ای پیدا کند تا مدعی شود که ایران در مقابل فشار کوتاه آمده است. برای او رویا است که با ژست پیروزی میان سران گروه ٢٠ خودنمایی کند و مدعی شود که فشار حداکثری بر ایران هم نتیجه بخش است، پس «همه با من»!

در این مقطع زمانی برای تهران هم بسیار خوب بود اگر فرصتی پیدا می کرد تا همصدا با پیونگ یانگ، ناکامی فشار حداکثری را اعلام کند. اما دقیقا در روزی که اولین سالگرد دیدار ترامپ و کیم بود، شینزو آبه را به تهران فرستادند تا گلابی های فشار حداکثری امریکا را بشمرد و دل ترامپ را شاد کند. البته که واکنش رسانه ای دولتمردان به این سناریوی تبلیغاتی بسیار خوب و زیرکانه بود اما آیت الله خامنه‌ای نمایشی فوق العاده و بی سابقه و تاریخی داشت.

در مقابل این تقلای ترامپ و دوستان، دیدار تاریخی رهبر ایران با نخست وزیر ژاپن اینگونه در ذهن نقش بست که در محیطی ساده که تنها با یک پرچم و آن هم پرچم ایران مزین شده بود، تهران به تندی حامل پیام کاخ سفید را سرزنش کرد.

آمریکا دیگر چیز چندانی در چنته ندارد که تاکنون نشان نداده باشد، البته که کما فی السابق هیاهوی تبلیغاتی ادامه خواهد یافت اما می‌توان انتظار داشت که در نتیجه مقاومت ایران، یک نبرد آموزنده به سابقه تاریخ روابط بین الملل اضافه شود. ایران لقمه کوچکی نیست، اکنون در نتیجه ساده انگاری های آمریکا، این ایران است که تعیین می‌کند مبادله گام به گام و بدون مذاکره چگونه باشد و وقتی واشنگتن به این قلاب آویزان لبی بزند، آنگاه دومینوی لرزان فشار بر ایران هم فرو خواهد ریخت…

شعار سال،با اندکی تلخیص و اضافات برگرفته از جامعه خبری تحلیلی الف،تاریخ انتشار:25خرداد1398،کدخبر:3980325059،www.alef.ir

منبع: شعار سال

نام:
ایمیل:

* نظر:
* کد امنیتی:

اخبار مرتبط
خواندنیها -دانستنیها
آخرین اخبار
نظرات و گلایه ها
نکته ها و گاف ها